poniedziałek, 7 sierpnia 2017

#RyfkaCzyta: Wanna z kolumnadą i Rzeczy, których nie wyrzuciłem

Książkowe wpisy wychodzą mi wyjątkowo długie i zawsze się potem zastanawiam: komu będzie się chciało to czytać? (mnie by się pewnie nie chciało). Tym razem też starałam się streszczać, ale wyszło jak zwykle. Tak więc żeby dodatkowo nie przedłużać, od razu przechodzę do rzeczy. W dzisiejszym odcinku polecam Wam dwie książki: jedną nową i jedną sprzed paru lat, obie absolutnie genialne.



WANNA Z KOLUMNADĄ
Filip Springer
Wydawnictwo Czarne

Tę książkę najpierw przeczytał Dzióbek. I zrobił się po prostu nieznośny. Ciągle o niej gadał, odczytywał mi fragmenty, wrzucał cytaty na Fejsa, wspominał o niej na KAŻDYM spotkaniu ze znajomymi i powtarzał w kółko: "Musisz ją przeczytać. Spodoba ci się". No i miał rację. Książka zrobiła na mnie takie wrażenie, że wracam do niej do dziś, i dlatego też uznałam, że nie może jej w moim książkowym cyklu zabraknąć.

O czym jest Wanna z kolumnadą? O tym, że "ład architektoniczny to jest coś, o czym każdy w Polsce słyszał, ale nikt od dawna tego nie widział", czyli mówiąc prosto z mostu: o tym, dlaczego w Polsce jest brzydko. Chyba każdy umiarkowanie wrażliwy estetycznie (i funkcjonalnie) człowiek od czasu do czasu doświadcza bólu oczu na widok architektonicznych potworków; bloków wybudowanych tak blisko siebie, że wychodząc na balkon, można podać rękę sąsiadowi z naprzeciwka; "luksusowych" hoteli-zameczków, do których wjeżdża się przez "łuk triumfalny", wejścia strzegą gipsowe sfinksy, a w ogrodzie stoi "egipska" piramida; czy pstrokatych (i często nielegalnych) szyldów i banerów (najlepiej w neonowych kolorach i z gołą babą) oblepiających ogrodzenia i kamienice jak kraj długi i szeroki. Ja przed lekturą zdawałam sobie sprawę, że nie jest kolorowo (a właściwie, że jest i to aż za bardzo), ale po przeczytaniu tej książki i poznaniu powodów, DLACZEGO "jest jak jest", brzydota w przestrzeni publicznej boli mnie jeszcze bardziej.

Piotr Zarzycki, architekt z Wrocławia:
- Przychodzi do mnie inwestor i mówi: ma być pastelowe. To ja mu odpowiadam: a niech mi pan pokaże, jaki to kolor ten pastelowy. Gość patrzy na mnie, ja widzę, że nie rozumie, o co proszę. Wścieka się trochę i w końcu wysyła mnie do kogoś, kto tam u nich odpowiada za kolory. Tym kimś jest sekretarka, no bo kto ma się znać na kolorach, jak nie kobieta. Nic nie mam do sekretarek, ciężka praca. Ale niby dlaczego to one mają decydować o tym, jak ja pomaluję ludziom bloki.

Springer pisze, że mieszkańcy pytani przez niego o to, co sądzą na temat wyglądu swojego miasta czy osiedla, zwykle stwierdzają, że w sumie mogłoby być lepiej, ale tak w ogóle to "ludzie nie mają co do garnka włożyć, a wy się bzdurami zajmujecie". To nie jest sprawa, która zajmuje wysokie miejsce na liście czyichkolwiek priorytetów. Może poza kilkoma aktywistami-zapaleńcami. Takimi jak grupa z Łodzi, która, wobec opieszałości władz, postanowiła na własną rękę walczyć z nielegalnymi plakatami, reklamami i szpecącymi budami z tanim jedzeniem w centrum miasta:

W końcu, po kilku pikietach, stawiają pod Urzędem Miasta prowizoryczną budę z kartonów. Chcą z niej rozdawać "olewkę prezydencką" i "leniwe urzędowe".
Patrycja: - Skleciliśmy ten kram ze śmieci, a ludzie zaczęli do nas podchodzić i pytać o ceny. Myśleli, że mamy jakieś jedzenie albo chińskie skarpety. I wtedy pomyślałam - kuźwa, gdzie ja mieszkam? Przecież w normalnym, cywilizowanym mieście jak ktoś stawia budę z kartonów na środku reprezentacyjnego deptaka i próbuje coś sprzedawać, to ludzie protestują. A nas pytali, co tu będzie do kupienia i czy w fajnej cenie.

Tak więc jeśli macie ochotę na świetny reportaż i sporą porcję estetycznego kaca, polecam gorąco. Tylko ostrzegam, to doświadczenie jak z Matrixa: jeśli łykniecie tę pigułkę, już nigdy nie spojrzycie na polski miejski krajobraz tak samo. 

A wanna z kolumnadą naprawdę istnieje. Widziałam ją na własne oczy. W mieszkaniu w bloku z lat 70., które wynajmują moi znajomi.



RZECZY, KTÓRYCH NIE WYRZUCIŁEM
Marcin Wicha
Wydawnictwo Karakter

Ponieważ pierwsza książka Marcina Wichy, Jak przestałem kochać design, podobała mi się wściekle (pisałam o niej tutaj), jego drugą książkę kupiłam, jak tylko trafiła do księgarni. Wrażenia? Całkiem publicznie i bardzo nieelegancko poryczałam się nad nią w pociągu na trasie Kraków - Gdańsk, więc chyba lepiej być nie mogło.

W Rzeczach, których nie wyrzuciłem autor opisuje proces porządkowania księgozbioru po swojej zmarłej matce. Kolejne tytuły są pretekstem do wspomnień o tej niezwykle ciekawej, ale też dość trudnej w kontaktach kobiecie. O zmarłych zwykło się mówić "dobrze albo wcale", jednak Wicha nie stara się lukrować obrazu matki. I chyba właśnie dzięki temu jego książka jest tak fascynująca i taka prawdziwa.

- Że to jestem ja? No, skoro tak mnie widzisz... - Nie była łatwym odbiorą laurek. Nie była łatwym modelem. Właściwie pod żadnym względem nie było z nią łatwo.

Warczała na nauczycielki. Pacyfikowała sprzedawców. Kazała milczeć antysemickim taksówkarzom.
Terroryzowała ludzi, mówiąc im prawdę prosto w oczy. Nie milkła, kiedy innym było wygodnie, żeby milczała. Nie reagowała na nasze "Psst", "Daj już spokój" i "Nie tak głośno".

Pani Joanna kolekcjonowała książki kucharskie, regularnie wracała do Emmy Jane Austen (tak często, że jej egzemplarz stracił okładkę), miała bogaty zbiór literatury psychologicznej (pracowała w poradni pedagogicznej), była koneserką literatury dziecięcej, wybierającą dla swoich wnuczek tylko "piękne i wartościowe pozycje" ("Bogato ilustrowane książki o pingwinach gejach. O niedźwiedziach z osobowością graniczną. O królikach, do których norek wtargnęła wojna. Książeczki o wiewiórkach uchodźcach".). A kiedy syn w dzieciństwie prosił o kolejną pozycję z księgarni, odpowiadała w sposób, który w jej przypadku zdradzał chyba wysoki poziom aprobaty: "Kupię ci każdą książkę, przynajmniej nie jesteś kretynem".

Matka autora zdecydowanie nie jawi się tu jako osoba typu "do rany przyłóż", a wręcz jak o niej czytam, to trochę się jej boję, jednak w opisach tych wszystkich jej zasad, nawyków, dziwactw i kłótni z otoczeniem (zawsze w słusznej sprawie) jest tyle zrozumienia i miłości, że na zmianę uśmiech pcha się człowiekowi na twarz i gardło ściska się ze wzruszenia.

Biblioteki są zapisami naszych czytelniczych porażek. Jak mało jest książek, które naprawdę nam się podobały. Jeszcze mniej takich, które podobają nam się przy kolejnej lekturze. Większość to pamiątki po ludziach, którymi chcieliśmy być. Których udawaliśmy. Których braliśmy za siebie.

Ta pozycja na pewno nie będzie zmarnowanym miejscem na półce.

sobota, 22 lipca 2017

W dziesiątkę! Czyli wszystkie moje buty

Kiedy jakiś czas temu oznajmiłam na Fejsie, że udało nam się z Dzióbkiem uszczuplić nasze obuwnicze kolekcje do 10 par butów na łebka (wliczając w to kapcie i buty do piłki nożnej), niektórzy byli zszokowani ("Rany! Jak tego dokonałaś? Ja mam 40 par i ciągle mi mało!"), na innych nie zrobiło to wrażenia ("Phi! Też mi wyczyn. Ja mam 4!"), a jeszcze inni domagali się naocznego dowodu ("Pics or it didn't happen!"). No to dzisiaj, z właściwym sobie poślizgiem, spełniam życzenie tej ostatniej grupy.

I kolejny raz podkreślam, że wcale nie uważam, że każdy powinien na gwałt zacząć pozbywać się swoich rzeczy (szerzej pisałam o tym tutaj). Ja się pozbywam tego, czego nie używam, z czystego pragmatyzmu: mniej rzeczy to mniej sprzątania, mniej szukania i więcej miejsca (które w małym mieszkaniu, takim jak nasze, jest na wagę złota). Obuwniczy nadmiar wkurzał mnie szczególnie, bo buty zajmują tego miejsca naprawdę sporo. W naszym poprzednim mieszkaniu w przedpokoju stało kilkanaście par, w moim pokoju piętrzyły się Dwie Wieże Pudeł, a kilka kolejnych poupychanych było w szafie wnękowej. Stopniowo (bardzo stopniowo, bo trwało to w sumie kilka lat) ograniczyłam swój zbiór do 10 par, z czego na dobrą sprawę wystarczyłoby mi 6, ale jeszcze nie dojrzałam, żeby pozbyć się tych pozostałych. 

Zostawiłam ulubione, często noszone, wygodne, pasujące do wszystkiego i... duże. W sensie, nie za duże, tylko konkretne, czy, jak pewnie powiedzieliby niektórzy: toporne. Nie cierpię delikatnych, "seksi" bucików. Czuję się w nich jak kolos na glinianych nóżkach, mam wrażenie, że mojej sylwetce brakuje osadzenia w podłożu i że moja postać jest jakaś nieproporcjonalna. Moje buty muszą być konkretne i na grubej podeszwie. Kolorystycznie raczej u mnie nudno (szalone, kolorowe egzemplarze wyleciały z szafy, bo i tak ich nie nosiłam), no ale na szczęście nie startuję w konkursie na najciekawszą garderobę. Dobra, to to po kolei. Oto, z czego składa się moja kolekcja:



 1. SPORTOWE Tommy Hilfiger, model Jagger

Buty typu wiosna (i trochę lato oraz jesień). Są wygodne, leciutkie, a do tego nie wyglądają jakoś przesadnie sportowo (czego nie lubię). Szybko się je zakłada (tak sobie ustawiłam sznurówki, że nie muszę ich wiązać) i są idealne do jazdy na rowerze. Uwielbiam je do tego stopnia, że chciałam kupić drugą parę na zapas, ale niestety, nigdzie ich nie ma :(
[niedostępne]


2. KLAPKI Birkenstock, model Arizona

Buty typu lato. Przed nimi miałam bardzo podobne klapki, niedostępnej chyba w Polsce marki White Mountain, które służyły mi aż 9 lat. Birkenstocki nie są aż tak wygodne jak tamte (tamte miały bardziej elastyczną, kauczukową podeszwę), ale noszą się naprawdę spoko, dobrze siedzą na stopie i są odpowiednio toporne.


3. SZTYBLETY Ecco, model Elaine

Buty typu jesień (oraz wczesna wiosna i nie-taka-znowu-sroga zima). Przez moją szafę przewinęło się wiele par botków, ale te są zdecydowanie moimi ulubionymi. Obok sportowych Hilfigera (numer 1) to najczęściej noszone buty w mojej kolekcji. Są niesamowicie miękkie, lekkie, wygodne i świetnie izolują od podłoża. Przydały mi się nawet tego lata, podczas wyjątkowo zimnego i deszczowego Open'era.


4. ŚNIEGOWCE Emu, model Paterson

Buty typu zima. Ciepłe, wygodne, nieprzemakalne, a przy tym nieco zgrabniejsze niż klasyczne modele Emu (o ile w przypadku tego typu butów w ogóle można mówić o zgrabności). Niestraszny im śnieg, deszcz ani błotociapa. Nie wyobrażam sobie bez nich zimy.
[do kupienia tutaj - rozmiary mogą być przebrane, ale ten model powraca co zimę]


5. PÓŁBUTY Vagabond, model Amina

Buty typu "na eleganckie wyjście". Jak widać, nie mam obecnie ani jednej pary szpilek ani czółenek na obcasie. Po prostu ich nie lubię i choćby były najstabilniejsze i najdopasowańsze, to w końcu i tak bolą mnie w nich nogi. W tych półbutach obskoczyłam już kilka wesel i innych mniej lub bardziej eleganckich imprez. Za każdym razem gratulowałam sobie tego wyboru.


6. KAPCIE Ugg, model Scuffette II

Buty typu "po domu". Jeden z najlepiej trafionych gwiazdkowych prezentów, jakie dostałam. Noszę je przez cały rok (tak, nawet teraz, kiedy na dworze jest 30 stopni). Wcześniej miałam podobne kapcie Emu, z których też byłam bardzo zadowolona i wszystkim je polecałam, ale jak teraz porównuję obie te pary, to jednak muszę uznać wyższość uggów, które są lżejsze i mają dłuższą i węższą tę górną część, dzięki czemu nie kłapią i nie spadają. No i nie brudzą się tak jak emu, które pod koniec życia były na czubkach prawie czarne, chociaż to akurat mogła być wina koloru (były miodowe).
[do kupienia tutaj - rozmiary mogą być przebrane, ale ten model powraca co zimę]


7. BALERINY Loft37, model Keep It Real

Buty typu "damskie". To chyba najbardziej fikuśny model w mojej kolekcji i jednocześnie jedyny, co do którego można z 99-procentową pewnością stwierdzić, że należy do kobiety. Jest wygodny (giętka podeszwa!), ale noszę go bardzo rzadko i w sumie mogłabym bez niego żyć, więc możliwe, że wyląduje na kolejnej wyprzedaży szafy.
[niedostępne]

8. ŚNIEGOWCE Relaks

Buty typu "na siarczyste mrozy". Są megaciepłe, ale miałam je na sobie tylko kilka razy. Po prostu rzadko bywa aż tak zimno, żeby moje emu (numer 4) nie dawały rady.

9. BOTKI Vagabond, model Grace

Buty typu "nogi do nieba". Swojego czasu chodziłam w nich non stop, ale potem z obiegu wytrąciły je sztyblety Ecco (numer 3), które dzięki płaskiej podeszwie są jeszcze wygodniejsze. Teraz zakładam je rzadko, raczej tylko na imprezy (czyli naprawdę rzadko). W świecie Ryfki ten model można w zasadzie uznać za "seksi".
[do kupienia tutaj i tutaj - rozmiary mogą być przebrane, ale ten model powraca co sezon]


10. KOWBOJKI Russell & Bromley, model Ringo

Buty typu "dawno temu na Dzikim Zachodzie". Są cięższe od pozostałych, swoje przeżyły i praktycznie już ich nie noszę, ale nie umiem się z nimi rozstać, bo to najbardziej znienawidzony model w historii mojego bloga. Nie zliczę, ile razy czytałam w komentarzach: "Wyrzuć te buty!", sami więc rozumiecie - nie mogę dać ich przeciwnikom tej satysfakcji (tym bardziej, że właśnie odkryłam, że na stronie producenta kosztują ponad 200 funtów, a ja je kupiłam na targu staroci za 5 czy 6 dyszek) ;)
[w normalniejszej cenie do kupienia tutaj]


***
Dajcie znać, jak to wygląda u Was. Minimalizm czy kolekcjonerstwo? Macie jakieś ulubione modele, w których chodzicie non stop? Za jakiś czas pewnie będę musiała się zacząć rozglądać za zastępstwem dla moich butów sportowych, więc wszelkie rekomendacje mile widziane!